Jak przekazać darowiznę?

To, co my nazywamy powszechnie prezentami, polskie prawo określa mianem „darowizny”. Ruchomości, takie jak samochód, biżuteria czy dzieła sztuki możemy bezpłatnie przekazać drugiej osobie- spokrewnionej bądź nie. Musimy jednak pamiętać wówczas o konieczności sformalizowania tejże transakcji, czyli podpisania stosowanej umowy cywilno-prawnej. Z taką umową należy kolejno udać się do urzędu skarbowego, a następnie zapłacić podatek. W kontekście darowizny częściej jednak spotykamy się z przekazaniem nieruchomości, jaką zwykle jest mieszkanie, dom lub działka. W tym wypadku umowa to nie wszystko. Aby była ona ważna, musi dojść do podpisania aktu notarialnego.

Przekazanie darowizny

Samo przekazanie darowizny nie jest zbyt skomplikowane ani uciążliwe. W zasadzie większość czynności wykonuje sam notariusz (który pobiera oczywiście za to stosowane wynagrodzenie). Darczyńca i obdarowany podpisują umowę w formie aktu notarialnego. Następnie notariusz zawiadamia odpowiedni urząd skarbowy o przekazaniu darowizny.

Zawiadomienie urzędu skarbowego obowiązuje w przypadku każdej darowizny. Mowa tu zatem zarówno o przekazaniu kosztownej biżuterii, jak i nieruchomości. Obdarowany jest bowiem zobowiązany do zapłacenia podatku od darowizny.

Jedynie w przypadku, kiedy wartość nieruchomości nie przekracza:

– 9637 zł dla 1. grupy podatkowej,

– 7276 zł dla 2. grupy podatkowej,

– 4902 zł dla 3. grupy podatkowej,

obdarowany nie ma obowiązku zgłaszania darowizny do urzędu skarbowego.

Opodatkowaniu podlega natomiast kwota będąca wartością nieruchomości powyżej kwoty wolnej od podatku.

I grupa podatkowa:

– małżonek, wstępni (rodzice, dziadkowie, pradziadkowie), zstępni (dzieci, wnuki, prawnuki), pasierb, ojczym, macocha, rodzeństwo, teściowie, zięć, synowa;

II grupa podatkowa:

– zstępni rodzeństwa (np. dzieci siostry, wnuki brata), rodzeństwo rodziców (np. ciotki, wujowie), zstępni i małżonkowie pasierbów, małżonkowie rodzeństwa i rodzeństwo
małżonków, małżonkowie rodzeństwa małżonków, małżonkowie innych zstępnych (np. mąż wnuczki);

III grupa podatkowa:

– pozostali nabywcy.

W ciągu miesiąca od podpisania umowy obdarowany ma obowiązek zgłoszenia darowizny do urzędu skarbowego. Jeśli darowizna ma formę aktu notarialnego, wszelkie formalności wykonuje sam notariusz.

Kto jest zwolniony z podatku od darowizny?

Polskie prawo przewiduje, że zwolnione z podatku od darowizn są osoby zaliczające się do najbliższej rodziny, a zatem: małżonek, zstępni, wstępni, pasierb, rodzeństwo, ojczym i macocha. Aby jednak z tego zwolnienia skorzystać, muszą spełnić kilka warunków:

– nabywca musi mieć obywatelstwo polskie,

– nabywca nie może być właścicielem innego budynku mieszkalnego, nie może także dysponować spółdzielczym lokatorskim prawem do lokalu oraz nie może być właścicielem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego- może natomiast zrzec się tych praw na rzecz zstępnych,

– nabywca musi zamieszkiwać w otrzymanym lokalu i być tam zameldowany na stałe przez co najmniej 5 lat,

– nabywca nie może wynajmować innego lokalu lub budynku,

– powierzchnia lokalu nie przekracza 110 m kw. Jeśli dom/mieszkanie ma powierzchnię 150 metrów, to podatek płacimy za nadwyżkę, czyli 40 m kw.

Aby być całkowicie zwolnionym z podatku, należy spełnić wszystkie wymogi.

Darowizna nieruchomości bardzo często jest stosowana w rodzinach, gdzie rodzice chcą z różnych powodów przepisać swój majątek na jedno z dzieci. Wówczas darowizna wydaje się najprostsza i oczywiście najtańsza. Należy jednak pamiętać o tych wszystkich warunkach.

W przypadku nieruchomości wszystkie formalności załatwia notariusz. Jeśli jednak w darowiźnie otrzymujemy ruchomości, to do urzędu skarbowego zawiadomienie musimy złożyć sami. Mamy na to miesiąc od momentu otrzymania majątku. Co bardzo istotne- nawet jeśli spełnimy wszystkie warunki zwolnienia z podatku, to nie będziemy podlegać uldze, jeśli termin ten przekroczymy. Wówczas będziemy podlegać normalnym stawkom opodatkowania.

Warto wiedzieć także, że zwolnione nie jest z podatku przekazywanie darowizny w formie gotówki – nawet między najbliższymi członkami rodziny.

Nawet jeśli darowizna jest przekazywana najbliższym, to i tak są oni zobowiązani do ponoszenia pewnych kosztów, czyli tych związanych z obsługą notarialną. Pamiętajmy, że darowanie nieruchomości musi mieć formę aktu notarialnego. Nie można tu zatem w żaden sposób szukać oszczędności.

Do opłat tych wlicza się przede wszystkim taksa notarialna, która jest zależna od wartości nieruchomości. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 2004 roku reguluje maksymalne stawki tej opłaty. Wynoszą one:

1) do 3 000 zł – 100 zł;

2) powyżej 3 000 zł do 10 000 zł – 100 zł + 3 % od nadwyżki powyżej 3 000 zł;

3) powyżej 10 000 zł do 30 000 zł – 310 zł + 2 % od nadwyżki powyżej 10 000 zł;

4) powyżej 30 000 zł do 60 000 zł – 710 zł + 1 % od nadwyżki powyżej 30 000 zł;

5)  powyżej 60 000 zł do 1 000 000 zł – 1 010 zł + 0,4 % od nadwyżki powyżej 60 000 zł;

6)powyżej 1 000 000 zł do 2 000 000 zł – 4 770 zł + 0,2 % od nadwyżki powyżej 1 000 000 zł;

7) powyżej 2 000 000 zł – 6 770 zł + 0,25 % od nadwyżki powyżej 2 000 000 zł, nie więcej jednak niż 10 000 zł, a w przypadku czynności dokonywanych pomiędzy osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn nie więcej niż 7 500 zł.

Ponadto doliczyć należy także opłatę sądową za wpis do księgi wieczystej w wysokości 200 zł. Nabywca musi także pokryć koszty wypisów, wynagrodzenia notariusza oraz podatku VAT. Są to koszty niemałe, ale i tak znacznie niższe niż w przypadku osób zmuszonych do zapłaty podatku od darowizn.

Wolny Finansowo
© Copyright 2020 Wolny Finansowo
Powered by WordPress | Mercury Theme